webmaster, 28 april 2008
Oeganda Kampala/Lira

Problemen van Jimmy en velletjes trekken

Mijn week begon weer leuk. Samen met David, medewerker van Save the Children ben ik op bezoek gegaan bij een gemeenschap in Apala. Een gemeenschap die ook erg is getroffen door de aanvallen van Kony. Bij aankomst was er niemand te bekennen, maar plots kwamen alle dorpsbewoners overal vandaan. Tijdens de introductie van de groepsdiscussie vertelde vele mij hun levensverhaal. Zo gaf een vrouw me dat ze gedwongen was om haar huis binnen te gaan, waarna dit in brand werd gestoken. Als een vogel met weid opgengeslagen vleugels lag ze over haar drie kinderen heen. gelukkig hebben ze het allemaal overleefd, maar vraag me niet hoe haar lichaam toegetakeld was. Haar gezicht was nog intact, maar zonder schaamte liet ze zien dat ze voor de rest helemaal wit was. De littekens hadden haar lichaam van top tot teen aangetast. Gruwlijk! Zo ook haar kinderen.

Meerdere malen vroeg ik mezelf af of ik al die verhalen wel wilde horen... maar goed.. ze hadden tegen het dorpshoofd gezegt dat ze mij per se wilde laten weten wat er gebeurd was.. of ik dat nu wilde weten of niet. Ik geloof niet dat ik echt inspraak had en dus besloot ik om maar te gehoorzamen. Naar de groepsdiscussie heb ik uitleg gekregen over de vocational school die het dorp met het overheidsgeld aan het bouwen is en heb ik via een tolk nog met enkele ex-kindsoldaten gesproken. Het was erg jammer om te horen dat vele in het dorp niet de mogelijkheid hadden om naar school te gaan. Simpelweg kwam dit door een gebrek aan geld. Het schrijnende gevolg is dat als deze kinderen al geen mogelijkheid hebben om naar school te gaan dat de volgende generatie hier waarschijnlijk ook van uitgesloten zal zijn.

Alsof ik nog niet genoeg schrijnende verhalen had gehoord werd ik aan het einde van de dag ook nog in tranen opgebeld door Jimmy (ex-kindsoldaat die ik heb onmoet in Rachelle). Afgelopen weken had ik al eerder men hem gesproken, maar nu hij vertelde dat de leraar hem een rebel had genoemd, was ik toch wel even geschokt. Horen leraren hier niet het goede voorbeeld te geven? Daarbij zijn ze bezig om kinderen af te leren om conflicten op te lossen zonder te slaan maar door te praten, maar helaas heb ik in de praktijk ondertussen al wel anders gezien. Mogelijk hang ik een beetje teveel op diverse scholen, maar toen Jimmy me dit vertelde was ik wel even verbaast! Hij wilde van school, hij wilde naar een andere school en niets kon hem daar nog houden. Het was immers niet de eerste keer zij hij. Ik heb hem gevraagd of dat weglopen hem iets op zou leveren. Nadat hij hier even over na had gedacht heeft hij mijn advies toch opgevolgd. De volgende dag is hij een gesprek met de head teacher en de leraar die hem een rebel had genoemd aangegaan. Deze hadden hem echter verteld dat het beter was dat hij naar een andere school zou gaan. Het humeur van Jimmy ging steeds meer achteruit, waarna ik hem heb geadviseerd om met tom; de man van sponsering children Uganda te gaan praten, mogelijk kon hij vertellen welke opties er nog over waren. Jimmy wordt nu namelijk nog gesponsord door het fonds omdat hij kindsoldaat is geweest. Omdat zijn ouders zijn overleden heeft hij echter niet de mogelijkheid om zelf het schoolgeld te betalen.

Toen jimmy mij later weer in tranen opbelde kun je waarschijnlijk al voorspellen wat het antwoord was. Hij zat in de put en wist niet meer wat hij met zijn toekomst moest. Zijn toekomst was verwoest en hij wilde zo graag studeren. Ik was echt verbaast hoe kon zoiets gebeuren? Omdat ik het toch niet helemaal geloofde en vermoedde dat jimmy zich liever voordeed dan dat hij werkelijk was, heb ik Jimmy geconfronteerd met het feit dat hij mogelijk ook niet altijd de liefste was, waardoor zijn eigen gedrag mogelijk ook een aanleiding kon zijn geweest. Een nog hardere ontkenning die werd opgevolgd door nog meer tranen waren het gevolg. Hij wilde zo graag studeren, maar hij besefte ook dat ik hem niet ging helpen. Niet meer wetend wat zijn toekomst hem brengen zou heb ik hem verteld dat hij het mogelijk tot na de vakantie moest laten rusten en dan nog eens met de head teacher moest gaan praten. Mocht dit niet lukken dan zou zijn toekomst, zoals hij dacht, niet geheel in elkaar storten, maar dan kon hij altijd nog naar de vocational trainingschool die ik toevallig net met save the children had bezocht. Gelukkig pepte dat Jimmy een beetje op. Hij had even weer wat moet verzameld en deze week zou hij daar gelijk op bezoek gaan! Ik ben benieuwd!

Verder zijn mijn handen echt compleet aan het vervellen. Van vingertopjes tot handpalm toe! ik lijk wel een slangetje. Het wasmiddel waarmee ik mijn kleding hier wekelijks mee sta te schrobben schijnt nogal agressief te zijn! Verschrikkelijk! Mijn handen zijn nu zo ruw dat ik mensen bijna geen hand meer durf te geven en nee daar is geen handcreme tegen opgewassen Haha. Maar goed; ik heb er een leuke nieuwe dagtaak bij, namelijk velletjes trekken!

Met HalloBuitenland.nl kun je Vivian in Oeganda echt goedkoop bellen!